Yoga is veel meer dan een duizenden jaren geleden gecreëerde bewegingsvorm die in de 20ste eeuw is overgewaaid naar het Westen. Het is de verzamelde wijsheid van een cultuurperiode op zich, stammend uit een tijd waarin de mensheid nog in nauw contact stond met het zelfhelend vermogen van het lichaam. Een tijd waarin men zich ook bewust was van het feit dat de levenskracht, die door het lichaam heen stroomt, de eerste belangrijke hulpbron is om het levenspad – de Tao – te bewandelen.

Meer dan een boek over Yoga

Waar de meeste boeken over Yoga zich richten op het praktisch doorgeven van oefeningen, die in ons huidige en dagelijkse leven kunnen worden meegenomen, gaat Maartje van Hooft in haar boek Meridiaanyoga voor het leven een behoorlijk aantal stappen verder. Onder andere door dieper in te gaan op de energiebanen in het lichaam die, in relatie tot andere systemen, een basis vormen van onze levenskracht. Ze neemt daarin de verbindingen mee die deze meridianen hebben met de traditionele Chinese geneeskunde en de holistische filosofieën die daarbij horen.

Diepgaand en toch overzichtelijk

Het boek is onderverdeeld in drie delen met een zestal bijlagen, waarin oefenreeksen, praktische informatie en filosofische informatie elkaar afwisselen. De lichaamshoudingen zijn geïllustreerd met foto’s en ondertiteld met heldere begeleidende teksten over de werking van de meridianen die de verschillende lichaamsfuncties – en daarmee levensfuncties – aansturen.

Een bijbehorende website ondersteunt de oefeningen met audiolessen zodat ze, bijna als in een yogales op locatie, onder begeleiding thuis uitgevoerd kunnen worden. Elke audioles richt zich, synchroon met de oefenseries in het boek, op een specifieke energiebaan. Hierdoor kan de loop van een meridiaan en diens functie heel bewust gevolgd en ervaren worden.

Geen boek om even door te bladeren

Zoals eerder aangegeven, wordt in het boek uitgegaan van een volledige levensfilosofie. De manier waarop men met zichzelf omgaat en de houding die men ten opzichte van het leven aanneemt, spelen net zo’n belangrijke rol als de oefeningen zelf. In dat kader geeft het boek met de onderwerpen ‘voeding’, ‘weerbaarheid’, ‘ons leven als expressie van de fundamentele levenskracht’ en ‘versterking van onze kerncompetenties’ zonder meer een prachtig overzicht van diverse manieren tot vorming van het levenspad en de bijbehorende principes.

Tegelijkertijd vraagt dit boek een zekere inzet van hen die ermee aan de slag gaan. In de inleiding van haar boek beschrijft Maartje van Hooft dat het gaat om ‘het toegankelijk maken van de directe ervaring met de meridianen’ en ‘het doorgronden van de gevoelskleuring en nuances van je eigen innerlijke landschap’. Om helemaal vertrouwd te raken met een meridiaan en de bijbehorende energiestroom, adviseert ze dan ook om de daaraan gekoppelde oefeningen gedurende bijvoorbeeld een week meerdere malen te ervaren. Dat vraagt tijd en inzet.

Voor wie

Meridiaanyoga voor het leven is zeker geen boek om in één keer uit te lezen. Het is een boek dat je met je meedraagt, stapje voor stapje integreert en raadpleegt op de momenten dat je meer wilt weten over bepaalde facetten van jezelf die op je pad om aandacht vragen. De oefenseries kunnen je  hierin begeleiden zodat je zoveel mogelijk in je eigen proces kunt meebewegen.

De oefeningen gaven mij persoonlijk een onverwachte verdieping én bevestiging over iets waar ik al jaren mee bezig ben. Er blijven cadeautjes uitkomen! Wat dat betreft heeft de inhoud de potentie om een leven lang met je mee te reizen, zowel als wegwijzer en bron van herkenning voor de geoefend energetisch therapeut of docent, alsmede voor hen die hun eerste bewuste stappen zetten op het pad van de Tao.

Meridiaanyoga voor het leven |Maartje van Hooft | 2020 | Uitgeverij van Warven, Kampen | ISBN 9789493175228 | € 27,50

Het artikel Meridiaanyoga voor het leven. verscheen voor het eerst op: NL Energycounseling.nl.

De ervaring van het zien van mijn overleden vader heb ik jarenlang voor me gehouden, uit angst voor gek verklaard te worden. Het heeft een tijd geduurd voor ik snapte dat het mijn eigen ongeloof was in plaats van afwijzing door de buitenwereld wat ervoor zorgde ik in de ontkenning bleef. De wortel van de angst ten aanzien van wat ‘een ander’ ervan zou kunnen vinden, ligt vaak in het ongeloof van de mens zelf.

 

10 minuten luistertijd

 

Sterven is geen ziekte

Boodschappen doen op de markt in Leiden

Ik was 23 en woonde in een studentenhuis op de Hooglandse kerkgracht in Leiden. Zaterdag was een favoriete dag voor me want dan was er markt vlak voor mijn deur. De sfeer met alle kraampjes, het geroezemoes van de mensen buiten met zo nu en dan een koopman die met luide stem zijn waren aanprijst is altijd een sfeertje waar ik van geniet. Ik loop er ook graag in mijn eentje rond, (stiekem) luisterend naar flarden van wat mensen elkaar te vertellen hebben.
Op een dinsdag, vier dagen voor één van die marktzaterdagen in Juli 1983 overleed mijn vader, totaal onverwacht, nog geen 50 jaar jong; mijn voorbeeld, de man voor wie ik perfect wilde zijn, al was de dynamiek tussen ons een dagelijks terugkerende uitdaging,
Mijn vader was een mathematicus. Hij zei altijd:

‘ Het enige wat ik in Delft geleerd heb – hij was werktuigbouwkundig ingenieur-  is logisch denken’.

Ik noemde hem Spock, naar het emotieloos denkende ‘Vulcan’ Archetype uit de Amerikaanse televisieserie Star Trek.

Spiritualiteit versus logica

Al spraken we het nooit echt naar elkaar uit; op spiritueel gebied botste het diepgaand tussen ons. Geboren met een natuurlijk ‘weten’  dat  ik zonder het te beseffen bezat, voelde ik  diep van binnen van alles. Mijn vader leek alleen naar het geïnstitutionaliseerde geloof op aarde te kijken en benoemde het als  de oorzaak van alle ellende;  zette zich af tegen alles wat er ook maar enigszins naar rook en noemde zichzelf atheïst.  Voor hem was er geen ander leven dan dat op aarde. Over wat zich in zijn binnenwereld afspeelde heb ik in de 23 jaar die we samen op aarde doorbrachten nooit nagedacht. Ik hield intens veel van hem, hij was mijn rots, maar was tegelijkertijd onmogelijk te bereiken.

De wereld staat stil

Zijn dood was voor alle mensen om hem heen een verbijsterende schok. Hij was een aanwezig man; zo iemand die de kamer vult wanneer hij ergens binnenkomt. Als enig kind, met mijn moeder in shock, regelde ik mechanisch alles wat er geregeld moest worden. ‘Iets’ in mij nam over. Een onbenoembaar overlevingsmechanisme wat wist dat ik door moest gaan met ademhalen. Verder voelde ik alleen een vreemde fysiek waarneembare leegte, een doffe verdoving die op gevoelsniveau intens pijnlijk was en waar ik – onbewust – zo ver mogelijk van weg bleef.  Ik had geen benul van wat me overkwam. Het feit dat iedereen  tijdens die marktzaterdag vlak na zijn dood gewoon boodschappen liep te doen verdwaasde me. Ik liep er weliswaar zelf ook tussen, want ja het leven gaat door, maar vond het wel heel vreemd dat het niemand opviel hoe vreemd dat was.  De wereld stond immers stil?

Energetisch meebewegen

Pas tientallen jaren later heb ik  energetisch kunnen verwoorden wat er tijdens die eerste dagen na de dood van mijn vader met me gebeurde. De grond werd letterlijk onder mijn voeten weggeslagen, alsof er een stuk van mijzelf met mijn vader mee was gevlogen de ether in. Energetisch gezien gebeurt dat ook wanneer iemand een schok krijgt die zo groot is dat het onbevattelijk is. Het etherlichaam, wat normaal gesproken via de voeten en de eerste en tweede Chakra het fysieke lichaam verbindt met de voedende, ondersteunende Yin energie van moeder aarde, ‘ontaardt’ in een ongeleid projectiel wat alle kanten uitvliegt. Alles boven de gordel, mijn brein, mijn redeneervermogen, mijn actiebereidheid deed het nog; alles daaronder was verdwenen. Eén van de 3 energetische schatten waar ieder mens op geheel eigen wijze dagelijks levenskracht uit put, een energiepunt tussen navel en het bekkenbodem gebied, had de handdoek in de ring gegooid. Mijn verbinding met het aardse was verdwenen. Ik was in een wereld terecht gekomen waar tijd geen momenten kent en ruimte geen plek heeft, een welhaast buitenaards bewustzijn wat niets meer te maken heeft met de dan  plotseling zo aanlokkelijke tredmolen van alledag.

Inbrekers op het dak.

Vlak na mijn vaders overlijden – ik zeg altijd 2 dagen, maar eerlijk gezegd was ik elk gevoel voor tijd kwijt in die periode – sliep ik in het huis van mijn ouders en droomde dat er inbrekers over het dak liepen. Ik hoorde hun zware voetstappen bonken op het dak. Tijdens die droom besefte ik in een flits dat het zware bonken werd veroorzaakt door het kloppen van mijn hart in plaats van voetstappen van inbrekers. Ik schrok enorm van die bewustwording. Letterlijk een doodsangst maakt zich van mij meester. Het voelde alsof  ik zelf ook dood ging.  Ik schoot half overeind uit bed met wijd open ogen, keek naar links en zag mijn vader naast mijn bed staan, gehuld in een witte halo.

Geloven wat je ziet

‘Ik zag ze vliegen’, zoals ik het toen benoemde. Jaren heb ik gedacht dat ik teveel gedronken had de avond ervoor. Inmiddels weet ik dat het een zogenaamde grenservaring was. Wanneer iets te overweldigend is om het te bevatten – of het nu fysieke of mentale pijn of geestelijke nood betreft – kan het zo zijn dat je deels uit je aarding flipt – in zekere zin je grenzen verlegt – en terecht komt in een veld waar de wetten van ruimte en tijd zijn weggevallen. Er zijn wat dat aangaat grote overeenkomsten tussen spirituele ervaringen, psychoses en traumatische gebeurtenissen.

De ervaring van het zien van mijn overleden vader heb ik jarenlang voor me gehouden, uit angst voor gek verklaard te worden. Het heeft een tijd geduurd voor ik snapte dat het mijn eigen ongeloof was in plaats van afwijzing door de buitenwereld wat ervoor zorgde ik in de ontkenning bleef. De wortel van de angst ten aanzien van wat ‘een ander’ ervan zou kunnen vinden, ligt vaak in het ongeloof van de mens zelf.  Ik schreef er een paar jaar geleden een blog over op de website van de academie voor geesteswetenschappen, onder de titel : Geloven wat je ziet

Wat ik met deze zelfonthulling  wil aangeven is dat er heel veel meer is tussen hemel en aarde dan met de 5 fysieke zintuigen waar te nemen is en dat ‘wie de mens is’ zich ook buiten de fysiek aanwijsbare grenzen bevindt; een kwantumbewustzijn, waarvan een glimp wordt opgevangen in een wereld buiten de fysieke werkelijkheid.
Door de jaren heen kwam ik langzaam maar zeker tot het inzicht dat grenservaringen heel heilzaam zijn wanneer je je daarvoor openstelt.  Voor mij transformeerde het zien van mijn vader en de dromen die ik later nog over hem zou krijgen  in een troostende ervaring die me veel leerde over mezelf en de wereld naast de dood. Ik ga daarin zelfs zo ver te denken dat mijn vader’s vroege dood ook een keus was van hem en misschien wel een karmische afspraak tussen ons. Mijn vader had het, om verschillende redenen, wel gehad hier op aarde. Na zijn sterven werd onze relatie beter dan die ooit geweest was. Voor het eerst voelde ik me door hem omarmd en gezien.

Onvoorwaardelijke liefde

In de vele boeken over nabij de dood ervaringen (NDE’s) die tegenwoordig het licht zien – pardon the pun – wordt bijna onveranderlijk gesproken over een waarneembaar gevoel van onvoorwaardelijke liefde. Bijzonder ook zijn de verhalen over mensen wanneer ze zich bewust worden van hun sterfelijkheid, en bepaalde onverkwikkelijke zaken nog recht willen trekken, vergeving vragen of geven aan medemensen met wie ze in conflict zijn geweest.

Bijzonder ook zijn de verhalen van mensen die uit een NDE terugkeren en daarna een compleet andere draai aan hun leven geven. En voor nabestaanden kan het zijn dat ze door de confrontatie met sterfelijkheid pas gaan beseffen hoe belangrijk een overledene voor ze was, wat ze wellicht anders hadden willen doen, nog hadden willen delen of vragen.
In dat opzicht lijkt het wel alsof de onvoorwaardelijke liefde als een soort voorbode of gids rondom het sterven hangt en daar zorgt voor een verzachting, een relativering van wat nu eigenlijk belangrijk is in het leven, een bewustwording die goed van pas komt tijdens de levensreis.

Het is mijn persoonlijke overtuiging dat het de missie van de mensheid is te leren dat we hier met elkaar moeten Zijn met een hoofdletter Z. Hoe mooi zou het Zijn, wanneer we zorgvuldig en met compassie met elkaar omgaan, in plaats van geld verdienen aan elkaar en ons eigen plotje grond verdedigen.  Ik zeg dit zonder de politiek, economie, consumptiemaatschappij al te veel op de beklaagdenbank te willen zetten. Er is immers een bepaalde structuur nodig om de levenslessen in te leren; in het huidige geval vooral over hoe het niet moet. Het is juist belangrijk binnen die structuur je eigen weg te vinden; in de wereld maar niet ervan. Eenzaamheid veranderd dan juist in verbondenheid.  ‘Wie de mens is’ ontwikkelt in dat warme bad van compassie en onvoorwaardelijke liefde veel meer het unieke potentieel  dat ieder voor zich gratis en voor niets meekrijgt bij de geboorte en waarmee we onze dagelijkse uitdagingen, inzichten , gaven en hulpbronnen aanspreken. Gedurende mijn eigen levensloop ben ik me bewust geworden dat we van onze wereld een betere plek maken, wanneer we ons meer verbinden met onze sterfelijkheid en de bron waar we uit voortkomen, in plaats van de wereld te zien als een materieel verschijnsel.

Dat diepe geloof heb ik in aanzet van mijn overleden vader verkregen, en later van mezelf, door te geloven wat ik zag.

Den Haag 13-10-2024

Met Liefde

Ingrid

De gebruikte afbeelding is een door mijn dochter, Juliette Dreyer, getekende  verbeelding van ‘De Wereld’ , ‘het Al’, Kaart XXI (21) tevens laatste kaart van de 22 Archetypen die in de Tarot benoemd worden als ‘het Grote Geheim’ Het major Arcana.

Het is tevens de laatste kaart van de 7 kaarten van de geestelijke ontwikkeling, het Al.

Het artikel De Energie van Sterven verscheen voor het eerst op: NL Energycounseling.nl.

Het mooie van energetische zelfhulptechnieken, is dat je lichaam ze al kent en dat ze elk moment van de dag toepasbaar zijn.

Lekker in je vel met simpele energetische technieken 

In onze huidige samenleving ontvangen we de hele dag allerlei informatie.  Dat heeft een uitwerking op het zenuwstelsel, waar al sinds het prille begin van de mensheidsontwikkeling, in het zogenaamde ‘reptielen brein’, de ‘vecht, vlucht of bevries’ reactie huist.

In de Jagers en Verzamelaarstijd, zo’n 5000 jaar en langer geleden, diende dit systeem heel adequaat als overlevingsmechanisme.
Die momenten waren echter relatief van korte duur. Na de jacht of ander stressmoment; kwam er altijd wel weer een moment waarop er uitgerust kon worden; de ervaringen in verhalen werden uitgewisseld en de energiereserves weer werden opgebouwd.

Zelfs tot zo’n 200 jaar geleden, was er minder ruis op de lijn; kreeg de gemiddelde levensreiziger alleen de lokale uitdagingen te verwerken. Nog geen 50 jaar geleden waren er nog geen mobiele telefoons en moesten de mensen die de hele dag achter een computer zitten nog geboren worden.

Inmiddels is het continue bereikbaar en beschikbaar zijn, het bijhouden van voordeligste aanbiedingen en het volgen van de laatste trends en (internationale) nieuws, zo normaal geworden, dat het menselijk zenuwstelsel ongemerkt 24 uur per dag ‘aan’ staat; temeer daar het door regeringen, reclame makers en trendsetters bewust zo wordt aangestuurd ter ondersteuning van een toch al oververhitte economie.

Terug naar de herstel stand

Gelukkig heeft het zenuwstelsel ook een ‘herstel’ stand!

In de ‘Vlucht, Vecht of Herstel’ presentaties worden simpele energetische technieken doorgegeven, waarmee je op milde wijze de knop van stress naar herstel zet.

Denk hierbij aan:

• ‘Aarden, Adem, Aanwezigheid’, een beknopte maar efficiënte methode om tot jezelf te komen
• ‘Kloppen en Volgen’ Eenvoudige energetische technieken waarmee je de lichaamseigen Yin en Yang energieën in beweging zet en versterkt
•  Nuttige informatie over de herstel-functie van het zenuwstelsel en hoe je deze zelf  op je pad kan uitnodigen.

Bronnen:

De Lichaamstaal van Levenskracht
Werken met energetische geneeskunde, Donna Eden en David Feinstein, ISBN9789401300162
De nervus vagus als bron van herstel, Stanley Rosenberg, ISBN 9789463160667
Overprikkeld brein, Charlotte Labee, ISBN 9789043924887

Het artikel Vlucht, Vecht of Herstel verscheen voor het eerst op: NL Energycounseling.nl.

Er vallen geen helicopters uit de lucht en geen boekenkasten om in de bibliotheek van het Vaticaan. Het blijft veel dichter bij huis, bij mensen zoals jij en ik, met schaduwkanten waar Freud van in zijn handen zou wrijven. Inmiddels worden er tipjes van de sluier opgelicht over esoterische geschiedenis van de mens, een onderbouwde reis langs de mysteriën in een thriller-jasje.

Wat leren we van de romans van Dan Brown? Van films zoals Lord of the Rings of televisieseries zoals Game of Thrones? Welke verborgen inzichten over het mens-zijn en de mensheid zitten erin verborgen.

Een boekrecensie voor de Academie voor Geesteswetenschappen naar aanleiding van de  romans van Jacob Slavenburg en Jeroen Windmeijer.

klik hier voor het artikel

Het artikel Esoterische thrillers als leermiddel verscheen voor het eerst op: NL Energycounseling.nl.

Het is 18 Februari 2022, even een voorjaarsvakantie zaterdag vrij van studie en werk.  Buiten houden de stormgoden Eunice en Franklin de gemoederen bezig, terwijl ik met 3 van mijn 4 inmiddels volwassen kinderen (de 4^e   vertoeft nog in Australië,) de rust op zoek in een natuurhuisje in de bossen van Noord – Brabant, waar we ondanks de weersvoorspellingen als door een wonder een zonnige vrijdag en zaterdag doorbrengen met mountainbike trips en rustgevende wandelingen.

Het is een beetje traditie geworden rond deze tijd van het jaar deze mooie plek in Nederland op te zoeken en een weekend met elkaar door te brengen; mijn kleine autootje, afgezien van onszelf, volgeladen met slechts het hoognodige en een aantal bordspelletjes; een bubbeltje in de agenda van ieder van ons, waarin we al het andere even achter ons kunnen laten; om op zondagmiddag weer voldaan terug naar de Randstad te rijden, zodat op maandagochtend ‘het gewone leven’ weer kan beginnen.

Maar hoe ‘gewoon’ is dat leven eigenlijk? Een leven waarin we allemaal een doel, een bestemming, ieder onze eigen bezigheid hebben waarmee we zin geven aan ons bestaan.  Beseffen we wel genoeg, hoe bijzonder dat eigenlijk is? En wat voor een voorrecht het is om dan ook nog eens zo’n heerlijk weekend onbezorgd met z’n allen ontspannen samen te kunnen clusteren?

Die vraag diende zich extra scherp aan nadat we op voorstel van mijn  jongste dochter op zondagmiddag via het nationaal monument Kamp Vught terug rijden naar ons respectievelijke thuis.  Na enige aarzeling – je zoekt tijdens een weekendje weg wellicht liever een vrolijker omgeving  op –  had ieder van ons ermee ingestemd hiernaartoe te gaan, onvoorbereid op de wereld van verschil waar we in terecht kwamen.

Natuurlijk weet je wat er gebeurd is tijdens de tweede wereld oorlog; hoe gezinnen uit elkaar getrokken werden; hoe onmenselijk de omstandigheden waren. Toch maakt het zien van de filmfragmenten, dagboeken, uit de transporttreinen gegooide  afscheidsbriefjes en de barakken waarin in mensen ooit, ondervoed, ziek en angstig, met erbarmelijk slechte sanitaire voorzieningen gedwongen werden hun lot af te wachten, overgeleverd aan de macht van anderen, hernieuwd een overweldigende indruk op ons.

Dat zet zich voort in de dagen daarna, nadat ik op aanraden van een vrijwilliger van het museum, een goed geschreven boek lees, getiteld, ‘`De Sprong’ geschreven door Eduard Jacob Rosen Jacobson gebaseerd op dagboeken die Rosen ten tijde van 1940-45 bijhield.

Vluchtend, nadat het gezin uit elkaar getrokken is en moeder gevangen is genomen door de Nazi’s, beschrijft Rosen verwonderd en soms met humor, hoe de éne na de andere verordening het leven in bezet Nederland onmogelijk maakt en hoe hij samen met zijn broer en een vriend naar England vlucht; en daarvoor uit een transporttrein springt, waarbij hij zijn broer uit het oog verliest, en pas twee jaar later weer terugziet.

Terwijl ik dit boek aan het lezen ben, wordt op bevel van één man de Oekraïne overweldigd; een onmenselijke daad, waarvan ik tijdens ons weekendje in de Brabantse bossen nog had gezegd dat zoiets toch onmogelijk écht kon gebeuren. Vervreemd van de wereld, valt het me moeilijk onderscheid te maken tussen het ‘gewone leven’; de mensonterende drama’s die op dit moment  gebeuren en de  daarop lijkende gebeurtenissen van 80 jaar geleden  en vraag me af welke wereld nou eigenlijk  ‘normaal’ is. Is het wel normaal om op vakantie te zijn, terwijl anderen moeten vluchten?

De mensheid boogt op een historie van soms ondenkbare geweldadigheden, waaraan elke vorm van menselijkheid lijkt te ontbreken; terwijl we aan de andere kant toch ook hele mooie dingen tot stand brengen en in tijden van grote moeilijkheden tot grote verbondenheid en bewonderenswaardige daden in staat te zijn; een voor mijn dagelijks brein bijna onoverbrugbaar verschil

Dit zijn de momenten waarop ik me afvraag wat zich afspeelt achter de sluier van de zichtbare wereld waarin wij leven of denken te leven. De werkelijkheid is vaak anders dan het lijkt. Er spelen krachten en machten in mee waarvan de mens geen weet heeft en waar we als een speelbal in meegenomen worden, gebeurtenissen die ons net zo makkelijk ondermijnen als optillen. In hoeverre, vraag ik me af,  is een mens zich daar daadwerkelijk van bewust.

De kaart die hier voor mij gevoelsmatig bij hoort is ‘De Wereld’ kaart nummer 21, tevens laatste kaart van de 22 Archetypen ( Nulkaart plus de kaarten I t/m XXI). Deze kaart wordt ook wel ‘`Het Al’ genoemd; de zichtbare wereld waarin wij leven of denken te leven plus alles wat er achter die sluier van illussie (Kaart nummer I: de Illusionist) schuil gaat.

Klik op ‘De Wereld’ voor verdere uitleg of trek je eigen kaart, rechts van deze blog,  en observeer wat de symboliek ervan bij je oproept.

Het artikel Een Wereld van Verschil verscheen voor het eerst op: NL Energycounseling.nl.

Onlangs had ik de slotenmaker op bezoek. Mijn oudste zoon had met zijn sterke handen geprobeerd de voordeur open te maken terwijl die aan de binnenkant op het nachtslot zat. Dan blijkt er een palletje los te schieten in het slot, waardoor de sleutel er alleen uitgehaald kan worden wanneer je de deur eerst weer op slot draait – heel omslachtig allemaal.

De slotenmaker was er snel bij en het bleek een joviale man te zijn die al ruim 20 jaar zijn vak beoefent. “Ik houd er nog steeds van”, was zijn antwoord op mijn vraag of hij het nog steeds elke dag leuk vind, “want elke dag is anders en ik maak de gekste dingen mee”.

“Wat is één van die gekste dingen?” waagde ik te vragen. Ook daar kwam snel een antwoord op.

“Ik werd een keer gebeld door een gezin dat volkomen in paniek was, omdat de deur van de kamer waar een overleden familielid lag opgebaard zo nu en dan zonder enige aanleiding opensprong. Vooral ‘s nachts was dat eng. Dan hoorde je onverwacht die deur opengaan, net als in een griezelfilm. De oplossing – aldus de familie – was om een slot op de deur te zetten, zodat ze rustig konden slapen. Aldus geschiedde en ja, de deur bleef dicht, tenzij iemand vergat de deur op slot te draaien.

Ik vroeg de slotenmaker of hij dacht dat het spookte?  “Welnee”, was het gedecideerde antwoord. “Een kist ligt op een koelelement en het was een klein kamertje. Daar wordt het snel koud. Dan krijg je luchtdrukverschil tussen de gang en het kamertje. Op een zeker moment springt daardoor zo’n deur open, vooral ‘s nachts natuurlijk want dan blijft de deur het langste dicht en wordt het eerder koud in het kamertje.”

Sommige mensen zullen een dergelijk verhaal wellicht als oneerbiedig ervaren, maar eigenlijk zijn het deze mondaine voorvallen, de vreemde gebeurtenissen, die een sterven of wake soms bespreekbaar maken. In de westerse cultuur houden we vaak nog afstand van de dood. We weten niet zo goed wat we erover moeten zeggen. Ondanks de grote stappen die worden gemaakt in het begrijpelijker maken van sterven en rouwen, wordt er nog vaak met angst en terughoudendheid naar gekeken en is het een moeilijk gespreksonderwerp.
Nog maar kort geleden werden mensen in hun einde levensfase in een kamertje apart gelegd en verwerkten nabestaanden hun verdriet in afzondering. Gelovigen kregen een kerkdienst. In het leven van alledag echter, was er weinig ruimte om gevoelens te tonen of ervaringen uit te wisselen. Hoe was het voor jou om dat sterven mee te maken? Wat heb je eruit ervaren?

Verhalen zoals die van de openspringende deur zijn feitelijk ingangen naar het uiten van emoties; de angst, de verwarring en uiteindelijk toch ook de humor toen het een natuurlijk verschijnsel bleek te zijn. Dan wordt het een familieverhaal: ‘Weet je nog wel toen hij net overleden was….’
Het maakt het mogelijk herinneringen op te halen. De goede, de verdrietige, maar ook de gekke. De dood hoeft niet in alles altijd heel gedragen en plechtig te zijn. Het is uiteindelijk ook deel van het leven waarin gekke dingen gebeuren.

De 1 van Inzichten: Illusie

Een passende kaart bij deze blog, vind ik wel de 1 van het inzichten; de bewustwording dat alles wat we denken te ervaren soms anders is dan het eruit ziet; dat we ons laten leiden door ‘spook’verhalen die heel anders uitpakken dan we hadden gedacht.

Het zou overigens best kunnen dat dit ook andersom het geval is; dat we soms bepaalde onverklaarbare ervaringen hebben waar we een uitleg aan geven omdat de werkelijkheid zo  buiten onze overtuigingen valt dat we ons ervan af keren.

Hoe je het ook bekijkt; hoe je ook verklaart, niets is éénduidig. Iedereen heeft eigen overtuigingen en ervaringen; en dat dat mag.

Klik op de kaart voor verdere uitleg of trek zelf een kaart aan de rechterkant van deze blog en kijk welk verhaal er voor je in het vat zit.

Het artikel Het onverwachte verklaard verscheen voor het eerst op: NL Energycounseling.nl.

Wanneer en waar vertel je over je grenservaringen? Gaat men je wel geloven? Gaan ze het gek vinden? Met een grote boog om je heen lopen? Over je praten? Ik heb lang gedacht dat ik ‘dat soort dingen’ maar beter voor mezelf kon houden.  Wanneer je een willekeurige groep mensen echter de vraag stelt of ze weleens iets buitengewoons hebben meegemaakt, ontdek je dat meer mensen dan je zou denken op de één of andere manier wel iets te vertellen hebben wat het rationele verklaringsvermogen te boven gaat.

De familie en vrienden rondom het gezin waarin ik werd geboren, hingen bijna uitsluitend een materialistisch en intellectueel wereldbeeld aan. Nou was het in de tijd van de wederopbouw met zijn snel uitdijende materialisme en spectaculaire nieuwe ontwikkelingen en uitvindingen, geen uitzondering dat de spiritualiteit geparkeerd werd. In mijn geboorteomgeving echter, ging de ongelovigheid ten aanzien van vreemde verschijnselen tussen hemel en aarde nog minstens één generatie verder terug, met aan mijn moeders kant een socialistisch/communistische stamboom en aan vaders kant technisch-academische wortels. Het feit dat uit die twee a-spirituele bloedlijnen een kind voortkwam met al pril ontwikkelde heldervoelendheid, mag op zich een wonder worden genoemd.

Verborgen spiritualiteit

Als kind al hield ik die spiritualiteit heel diep verborgen. Er waren in mijn directe buitenwereld immers geen geschikte sparringpartners bij ik wie ik met mijn vreemde ervaringen terecht kon.  Sterker nog: mijn vader had een pertinente aversie van religie en alles wat zich buiten de zicht-, tast-, meet- en weegbare werkelijkheid bevond. ‘Het geloof’ of zelfs de simpele veronderstelling dat er wel eens meer zou kunnen zijn tussen hemel en aarde, kreeg bij ons thuis geen voet aan de grond. In mijn tienertijd ging ik ondergronds en ik ging op zoek in bibliotheken en andere bronnen. Mijn vader was woedend toen hij erachter kwam dat ik kennis had gemaakt met iemand van een religieuze organisatie en verbood verder contact. Ik verdiepte me vervolgens in allerlei boeken over spiritualiteit en ‘andere realiteiten’ die in de jaren zeventig/tachtig hip waren om te lezen.

Ook ontketenden zich soms pittige dialogen tussen mijn vader en mij wanneer ik me afzette tegen zijn mathematische en wetenschappelijke wereldbeeld. Ik kan wel stellen dat mijn vader en ik in de 23 jaar die we samen doorbrachten op deze planeet (hij stierf jong toen hij 50 en ik 23 jaar oud was), in onze overtuigingen recht tegenover elkaar hebben gestaan. En dat terwijl ik mijn grenservaringen – waarvan ik toen nog niet wist dat die zo genoemd werden – ook voor mezelf zorgvuldig wegstopte in het vakje ‘onverklaarde gebeurtenissen’ en nooit met wie dan ook heb gedeeld. Onze strijd was een onuitgesproken strijd over wat toegestaan was binnen de ongeschreven regels en waarover je je mond diende te houden.

Witte halo

Deze conditionering maakte dat ik een grenservaring die ik kort na zijn dood had, jarenlang heb weggeredeneerd in de overtuiging dat ik de avond tevoren te veel gedronken had of door de schok van mijn vaders onverwachte overlijden aan het hallucineren was geslagen. Het heeft meer dan twintig jaar geduurd voordat ik de ervaring publiekelijk durfde te delen en zelf een beetje begon te geloven dat ik dat ook écht had meegemaakt. En nog steeds was het begrip ‘grenservaringen’ me onbekend.

Het gebeurde zo’n twee dagen na zijn sterven. Het was nacht. Ik droomde dat er inbrekers over het dak liepen, tot ik me realiseerde dat de zware voetstappen die ik hoorde geen voetstappen waren maar het geluid van mijn hart, bonzend in mijn borstkas. Geschrokken door dat ongehoord harde geluid werd ik wakker, deed mijn ogen open en zag – ik vind het nog steeds vreemd om te beschrijven – mijn vader in een witte halo naast mijn bed staan. Hij stond heel streng naar me te kijken. Nou had ik als kind wel eerder met andere mensen – en dieren ook overigens – ervaringen gehad op dat gebied, maar dat het uitgerekend mijn vader moest zijn, voor wie geen leven na de dood bestond en die heel stellig was geweest in die overtuiging, maakte het verbijsterend en ongeloofwaardig.

In de maanden daarna kwam mijn vader een aantal keer terug als medespeler in mijn dromen; waarin hij me vertelde over dingen die hij ‘nu’ en ‘hier’ geleerd had; zoals het feit dat onze wiskunde niet klopt – voor mijn vader was wiskunde een hobby – en dat het getal 7 geen 7 was, maar 7 komma zoveel.

Ook van die dromen heb ik nog lang gedacht dat mijn onderbewustzijn die zelf moest hebben gefabriceerd of dat het wensdromen waren. Jaren heeft het geduurd voordat ik de authenticiteit van de ervaringen kon accepteren en kon geloven wat en dat ik had gezien.

Grenservaringen

Hoewel ik al sinds mijn vroege tienertijd schrijf, heeft het nóg eens 15 jaar geduurd voordat ik mijn ervaringen op papier durfde te zetten. Dat moment kwam toen ik in 2018, na het overlijden van mijn moeder, de laatste der intellectuele Mohikanen, – het is wonderbaarlijk hoelang je als kind gehoorzaam blijft aan de cultuur waarin je geboren bent – daadwerkelijk met mijn zorgvuldig bewaarde spiritualiteit voor het voetlicht durfde te treden en instroomde in het derde jaar van de opleiding Geestelijk Begeleider aan de Academie voor Geesteswetenschappen. De allereerste module die ik daar in september 2018 mocht gaan volgen had als titel Grenservaringen.  Ik was heel benieuwd waar dat over zou gaan. De benaming deed me iets vermoeden, maar ik had er geen echt beeld bij.

Een wereld – waarvan ik al meer dan een halve eeuw wist dat die bestond – werd eindelijk ‘officieel’ voor me geopend.

Bron: thema grenservaringen: academie voor Geesteswetenschappen November 2021

Bij dit artikel heb ik voor mijn eigen website de kaart ‘gematigdheid’ geplaatst omdat deze kaart, als laatste kaart van 7 kaarten die betrekking hebben op de reis van de Ziel tijdens het leven op aarde,  feitelijk de drempel is naar de volgende rij: de 7 karakteristieken van het geestelijk leven.

Grenservaringen zoals omschreven in bovenstaand artikel hebben mij doen beseffen dat de lijn tussen ons fysieke Ik en het geestelijk Ik feitelijk maar heel dun is en dat we in het dagelijks leven constant fluctueren tussen de 3 verschillende realiteiten: 1) de fysieke werkelijkheid, 20 het zielenleven en 3) het geestesleven, zonder dat we dat altijd in de hand of in de gaten hebben.

Food for thought; voedsel dat stemt tot nadenken.

Klik op de kaart voor nadere uitleg

Het artikel Geloven wat je ziet verscheen voor het eerst op: NL Energycounseling.nl.

In Augustus ’21 heb ik voor het eerst sinds ja-ren weer eens 3  volle weken achter elkaar vakantie gehad; nou ja bijna;  want wie in de levenseinde begeleiding zit kan tegen sommige cliënten niet zeggen  ‘over 3 weken ben je weer de eerste’. Het is nu eenmaal geen 9-5 job en bovendien meer dan ander werk ook eindig. Je moet er wel op tijd bij zijn.

Levenseinde begeleiding is een roeping, waarin je altijd verbinding houdt met de mensen die je begeleidt. Dat doe ik overigens niet alleen voor hen. Ook bij mezelf bespeur ik de behoefte om in contact te blijven met datgene waarvan ik voel dat het zin geeft aan mijn leven. Wat dat aangaat vind ik vakanties en teveel vrije tijd soms best wel bedreigend. Het geeft zoveel gelegenheid om na te denken over dingen die je in het gewone drukke leven zo lekker opzij kan schuiven. Er valt me in tijden van relatieve rust meer op. Het immense onrecht; de intense triestheid van dingen die in de wereld gebeuren, komen harder binnen omdat  er minder afleiding is waarmee ik het kan onderdrukken.

Zo heb ik me deze vakantie enorm druk gemaakt over de berichtgeving dat in een dorp in Nederland werd geprotesteerd tegen de komst van  een groep vluchtelingen uit Afghanistan. Ik wordt heel boos wanneer het iemand aan empathie en inlevingsvermogen ontbreekt voor een ander die onder traumatiserende omstandigheden eigen huis, haard en geboortegrond heeft moeten verlaten.  Ik wordt ook moedeloos van de nieuwsberichtgeving zelf; omdat ik ervan overtuigd ben dat in datzelfde dorp waar mensen gingen protesteren ook mensen wonen die bereidt zijn de ontwortelde families wel te ontvangen en de helpende hand te bieden, en die krijgen dan weer geen platform.

Machteloos voel ik me ook wanneer een zekere vernoemde prins zomaar in de voetsporen van zijn grootvader mag treden in zijn veronderstelling dat hij een voorkeursbehandeling krijgt omdat hij onderdeel is van een zekere groep mensen.

Intens verdrietig tot een punt van depressief word ik wanneer ik hoor dat een losgeslagen idioot in diverse talkshows wordt uitgenodigd en ten overstaan van het Nederlandse kijkerspubliek de gelegenheid krijgt zijn samenzweringstheorieën te verkondigen terwijl weldenkende mensen  worden gecensureerd.

Lokaal, heb ik me deze vakantie ook heel erg opgewonden over een mevrouw in de Scheveningse volksbuurt waar ik woon, die nu alvast een briefje bij iedereen in de brievenbus deed met de mededeling dat het wel de bedoeling was dat we allemaal een financiële bijdrage zouden leveren en hulp zouden bieden bij het ophangen van honderden lampjes in de straat zodat het er de hele winter gezellig uit zou zien. ‘Let wel!!! stond er er letterlijk in de brief: dit kan alleen gedaan worden als iedereen meedoet, met daarnaast de instructie alvast  geld opzij te leggen zodat zij het in September kon ophalen. De buurvrouw in kwestie heeft kennelijk de berichten over de smeltende ijskappen en de noodzaak van energiebesparing gemist en alleen de advertenties over kerstversiering gezien. Nog afgezien van het feit dat ik allergisch ben voor mensen die ongevraagd dingen afdwingen, is het tientje per huishouden dat gevraagd werd voor de lokale straatverlichting beter besteed aan Afghaanse vluchtelingen voor wat extra verlichting (en dan bedoel ik natuurlijk geen lampjes) tijdens de kerst.

Maar ja, denk ik dan; waar maak ik me toch druk om? Op de schaal van Kabul zijn dit spatjes op een gloeiende plaat. Laat ik me richten op wat er wél kan; hoe ik wél kan bijdragen en waar ik wél invloed op uit kan oefenen; in plaats van me druk te maken over oproerkraaiers; zelf-overschatters en mensen met een bord voor hun kop.

En dan kom ik weer uit bij mezelf; want dáár kan ik beginnen en pak ik na drie weken vakantie met liefde al mijn werkzaamheden weer op om daarbinnen van mijn wereld een betere plek te maken; dankbaar dat ik die kans krijg.

De Nan Yar -Wie Ben Ik kaart die hier absoluut bij hoort is ‘ de onthechting'; kaart nummer XVI, tevens tweede kaart uit de rij van 7 kaarten die de geestelijke (spirituele ) ontwikkeling van de mens karakteriseren. 
De Poortwachter van deze rij, kaart nummer XV, De Tegenkracht, brengt de mens graag in verleiding met glitter en glamour; zet mensen graag tegen elkaar op en verblindt graag met angst of juist schijnveiligheid. De daaropvolgende kaart – in de oorspronkelijke Marseille Tarot, ‘De Toren’ genoemd – vraagt de zich bewust wordende mens deze wraakzuchtige en verblindende illusies lot te laten; uit de ivoren toren te stappen en de werkelijkheid onder ogen te zien. Dat geeft vervolgens ruimte voor kaart nummer XVII, De Ster, waarin wordt we getoond hoe men zichzelf aan de wereld mag schenken en zo bijdraagt aan een betere wereld en een glimp opvangt van eigen verlichting; gevolgd door De Maan (kaart nummer XVII) en De Zon (XVIII) die de sluiers doorgronden, die De Tegenkracht weet op te werpen.

heb ‘t goed en begin bij jezelf,

Ingrid Schippers

Wie meer wil weten, klikt op de ‘De Toren” en internetlinks naar de andere genoemde kaarten; 
óf trekt een kaartje voor zichzelf (rechts op deze pagina)
en kijkt wat er op dit moment wordt opgeroepen vanuit het onderbewustzijn. 

Het artikel Op de schaal van Kabul verscheen voor het eerst op: NL Energycounseling.nl.

Augustus ’21 was een pittige maand. Het was door hen die sterk in verbinding staan met de steeds veranderende energieën in de wereld al voorspeld:  het zou een grijze maand worden waarin binnen een ruime marge soms lastige facetten van het leven aan de orde zouden komen. We zitten immers in tijden van grote veranderingen en voor verandering is bij tijd en wijle omspitten en uitgraven nodig.

Ik moest aan de voorspelling denken toen de eerste dag van Augustus mij het nieuws bracht dat mijn leermeester Cees van der Kroef was overleden; bij leven psychiater te Amsterdam en Den Haag en directeur van de Rudolf Steiner kliniek. Voor mij was Cees bij uitstek een levensgids. Ik was al jaren op zoek naar passende antwoorden op vele levensvragen toen ik hem 25 jaar geleden voor het eerst ‘bij toeval’ ontmoette. Zoals dat echter vaker gaat met ‘toeval’ bleek onze ontmoeting voorbestemd; al begon ik dat pas in de latere jaren ervan te onderkennen.

Tot in de laatste maanden van zijn leven studerend en zo helder als glas, was Cees voor mij een onuitputtelijke bron van middeleeuwse esoterie, kunstgeschiedenis en kenner van het gedachtengoed van Rudolf Steiner, de grondlegger van de antroposofie en daarmee samenhangend mijn hoofdbron voor de Nan Yar – Wie Ben Ik kaarten.

Cees benadrukte dat hij zich geen antroposoof voelde . Hij heeft zich er zelfs een behoorlijk deel van zijn leven afzijdig van gehouden en zei vaak dat de antroposofie anders heeft uitgepakt dan Steiner heeft bedoeld.  Ik voel me te weinig onderlegd om daar een oordeel over te hebben. Ik herken wel het menselijk mechanisme om bepaalde nieuwe stromingen te gebruiken voor andere doelstellingen dan oorspronkelijk de opzet was. Wat dat aangaat blijft het bij overtuigingen en inzichten altijd graven naar authenticiteit. Een open geest houden, om van de ware oorsprong van ‘de dingen’  een glimp te blijven opvangen, lijkt me belangrijk in een tijd waar heersende denkbeelden nogal wat polariteit en felle uitspraken oproepen.  Dat gezegd hebbende zie ik ook dat polariteit – gesymboliseerd door het getal 2 en voorganger van het getal 3; het getal van creativiteit – nodig is om verandering in gang te zetten en de illusoire sluiers te doorbreken, waar zowel de samenleving als de individuele mens in verstrikt dreigen te raken.

‘Het leven is wat zich afspeelt terwijl je plannen maakt’ zegt een wijze uitdrukking. Ik heb vaak het gevoel dat ik nog maar een fractie snap van wat ik geacht wordt met mijn leven te doen; en of ik datgene wat ik denk te snappen eigenlijk wel mag of wil. Daar komt een hoop graafwerk in eigen psyche bij kijken; om nog maar te zwijgen over de verwachtingen en voorwaardelijkheden – als dat een woord is –  van de buitenwereld.

Nou wilde het ‘toeval’ dat op de literatuurlijst van het eerste September’ 21 college voor de studierichting ‘Transpersoonlijke counseling’  op de Academie voor Geesteswetenschappen, de autobiografie van Carl Jung ‘Herinneringen, dromen, gedachten’ staat . Aldus stuitte ik al lezend  tijdens mijn augustus overpeinzingen op de volgende woorden van Jung:

‘Een boek van mij (Jung) draagt altijd iets van het noodlot in zich. Het brengt iets onvoorspelbaars met zich mee, en ik kan mezelf niets voornemen of voorschrijven. Ook met de autobiografie gaat het nu al heel anders dan ik me in het begin had voorgesteld.

Een prachtige metafoor voor het leven vind ik; en des te complexer de uitgraving, des te diepgaander wat er tevoorschijn komt. Ik ben in elk geval blij dat ik weer heb ingetekend voor een jaar aan de Academie voor Geesteswetenschappen. Kan wel wat hulp bij mijn immer doorgaande graafwerkzaamheden gebruiken

In dankbaarheid geschreven

Ingrid Schippers

Klik op de ‘2 van Gaven’ voor meer over de betekenis van de kaart

Het artikel Uitgraven verscheen voor het eerst op: NL Energycounseling.nl.

Sinds Mei van dit jaar gingen de colleges op de Academie voor Geesteswetenschappen weer ‘live’ en mochten we weer op gepaste afstand met elkaar in de collegebanken zitten.  Een prachtige verandering na maanden van on-line les dankzij het virus dat eerst verwijdering en nu verdeeldheid zaait in de samenleving. Dit terwijl we in onze pogingen om van de wereld een betere plek te maken juist zoveel verbondenheid kunnen gebruiken.

Één mens bestaat immers bij de gratie van de ander. Hoe slecht je het ook met elkaar kan vinden of ook al verlies je elkaar uit het oog; het weefsel waaruit elk mensenleven is opgebouwd bestaat voor het grootste deel uit de ontmoetingen die men met de ander heeft of heeft gehad.  Niemand is wat dat aangaat ooit alleen; iedereen heeft een geschiedenis van ontmoetingen.

We vormen onszelf met z’n allen; we kúnnen onszelf alleen vormen dankzij anderen; dat is de basis van hoe een mens leert. Je kan van mening verschillen; je eigen oordeel vormen; maar zelfs dat is alleen mogelijk wanneer iemand anders anders denkt. We groeien op met en dankzij elkaar en vormen onszelf door en dankzij elkaar.

Kaart nummer VI ‘De Geliefden, in de Nan Yar – Wie Ben Ik interpretatie simpelweg ‘relaties’ genoemd, is de 6e van 7 Archetypische kaarten die de  7 karakteristieken weerspiegelen van het fysieke leven van de mens op aarde; in deze kaart, de relatie tot elkaar.  Zonder de ander bestaat er niemand. Wat dat aangaat zijn we als zandkorrels op het strand; die éne korrel bestaat alleen, wanneer de anderen er ook zijn.  In de huidige tijd van individualisme; waarin het geld verdienen aan elkaar hoger in het vaandel staat dan het één zijn met elkaar, staat het thema verbondenheid in relaties  eigenlijk op een dieptepunt in de mensheid-ontwikkeling.  Nooit eerder werd er zoveel onderscheid gemaakt en werd de mens  zo beoordeeld op status en bezit in plaats van wie men is of wat men te bieden heeft.

Gelukkig staan de mensheid op de drempel van een nieuwe tijd. Ik ben er van overtuigd dat geld en bezit over een aantal generaties , plaats hebben gemaakt voor een vorm van verbondenheid waarin men weer snapt dat het eigen geluk, direct is verbonden met het geluk van de buren of de immigranten die een nieuwe plek zoeken om te aarden. Nu al is er een stijgend besef dat we allemaal afstammen van dezelfde bron en terugkeren naar diezelfde bron en dat alle mensenlevens  te allen tijde met elkaar verbonden zijn.

Dieptebommen, mijn nu volgende vertelling gaat over een aspect van die verbondenheid.

Weer live les op de academie voor geesteswetenschappen

Het is zaterdag 15 Mei 2021. Voor het eerst sinds maanden is er weer ‘live’ les op de Academie. Terwijl ik me in huis – waar ik het afgelopen jaar in mijn eentje menig uur werkend en studerend heb doorgebracht – aan het voorbereiden ben om van Den Haag naar Utrecht te rijden, bemerk ik een gespannen verwachting bij mezelf. Het voelt alsof ik naar een evenement ga; een huwelijk of andere ceremoniële samenkomst.

Het roept emotie bij me op om iedereen weer ‘in het echt’ te zien. Ondanks het feit dat de vele weken online uitstekend zijn verlopen;  en ik het eigenlijk wel fijn vond om, met mijn theepot binnen handbereik,  in huisslobbertrui, de colleges te volgen zonder er 140 kilometer voor te hoeven rijden. Die fysieke afstand werd in onze studiegroep ook overbrugt omdat we allemaal zijn uitgerust met het vermogen om ook online verbinding te maken met elkaar. De anderhalve meter crisis mag een groot deel van de maatschappij ertoe gebracht hebben afstand te nemen; die uitdaging heeft onze groep toch mooi weten te hanteren.

Iets waardevols nieuw leven inblazen

De ontvangst bij de Academie sloot aan bij mijn voorgevoel. ‘Iedereen’ was er. Daarmee bedoel ik ook de mensen die geen les hoefden te geven, maar wel een dikke vinger in de pap hebben waar het de vormgeving en uitvoering van de Academie betreft. Bij de ingang werden van de nieuwe locatie werden we hartelijk ontvangen met een persoonlijk woord, een flesje water ter vervanging van de nog ontbrekende koffie- en theevoorzieningen, en een kleine attentie die op een symbolische manier het laten voortleven van iets waardevols weerspiegelde. Het zou makkelijk zijn aan dit oog voor detail, wat de Academie zo bijzonder maakt, voorbij te gaan en iedereen weer gewoon plaats te laten nemen in de collegezaal. Maar het is juist die zorg en diepgang waarmee iets waardevols weer nieuw leven wordt ingeblazen.

Een rouwkaart op de deurmat

Alsof het lot het zo gepland had, werd die conclusie eens te meer bevestigd toen ik na een intensieve college dag rond half 7 ‘s avonds weer mijn huis binnenstapte en op de deurmat een rouwkaart vond. Aangezien er bij mijn weten niemand op de nominatie stond om uit te stappen, opende ik nietsvermoedend de envelop. Om het volgende moment in een totaal andere realiteit terecht te komen.

Het klinkt misschien vreemd, of zelfs morbide, wanneer ik zeg dat ik redelijk aan de dood gewend ben. Tot mijn 29^elevensjaar overleed het grootste deel van mijn familie en een tienerliefde; de meesten op relatief jonge leeftijd. Gedurende de laatste tien jaar gaven veel vrienden van mijn ouders, ‘ooms en tantes’ die geen echte familie waren, maar toch een belangrijke rol spelen in mijn jeugdherinneringen, de pijp aan Maarten. Het lijkt onderdeel van mijn Karma te zijn om te leren om te gaan met verlies en rouw. Het feit dat ik in de stervensbegeleiding terecht ben gekomen, heeft ook altijd gevoeld als een deel van wie ik ben.

Een nieuwe vorm van ontworteling

De rouwkaart die ik nu ontving ontketende echter een nieuwe vorm van ontworteling. Iemand die ik sinds mijn 10^ejaar ken blijkt te zijn overleden. Iemand met wie ik vele vakanties op het water heb doorgebracht; zijn ouders hadden een boot, mijn ouders hadden een boot. Iemand met wie ik ben opgegroeid. Iemand bij wiens ouders ik in mijn vroege tienertijd een aantal weken in huis heb gewoond, toen mijn moeder in het ziekenhuis lag en mijn vader gewoon naar zijn werk moest. Iemand met wie ik als tiener nog gezoend heb. In ons beider volwassen leven zijn we onze eigen weg gegaan.

Afgezien van vluchtige ontmoetingen op begrafenissen binnen de ouderlijke vriendengroep, hadden we eigenlijk nooit meer contact. Maar áls we elkaar zagen, was er toch die band van samen opgroeien. De goede oude tijd; onze jeugd, de relatieve onbezorgdheid, goeie herinneringen en kibbelpartijen. En nu was hij overleden, veel te vroeg zoals de kaart zei.

Het is en blijft een afscheid

Dieptebommen noem ik dit; ervaringen die doorwerken op een niveau waarvan je eigenlijk pas later begint te voelen hoe ze nawerken. Je kan er nog zo van overtuigd zijn dat je gewend bent aan de dood; wat hier doodgaat is een stukje jeugd; een stukje vertrouwde herinnering. Ik kan aan hem denken in die andere realiteit waar hij nu is met zijn ouders, mijn ouders en een groot deel van de volwassenen uit onze jeugd. Ik weet dat we Karmisch nog steeds verbonden zijn. Toch is en blijft het een afscheid.

Verlies en verdriet omarmen

Ik ben dankbaar dat er een dag in verbondenheid en samenzijn op de Academie aan dit plotselinge bericht voorafging. Het helpt me de klap op te vangen. Op de Academie wordt sterven voluit benoemd; het proces geëerd. Er wordt stilgestaan bij de ceremoniële momenten in plaats van er ‘zomaar’ aan voorbij te gaan. De Academie helpt me om mijn emoties in kaart te brengen en het verlies en verdriet in mij te omarmen; nu en wat nog komen gaat in alle golfbewegingen die het leven met zich meebrengt. Dat vertrouwen heb ik toch maar mooi, hoeveel dieptebommen er nog gaan vallen. Ik heb mezelf en geef mezelf vorm. En daaraan leveren de mensen op en achter de Academie een grote bijdrage.

Het artikel Dieptebommen verscheen voor het eerst op: NL Energycounseling.nl.

Het is een tijdje stil geweest rondom mijn persoontje. Een nieuwe opdracht en studierichting hielden – en houden-  me behoorlijk bezig in deze bijzondere tijden en brengen weer beweging in mijn eigen bewustwording.

Zo kwam er ook een blog op de website van de Academie voor Geesteswetenschappen terecht over mijn persoonlijke Dwarsligger 2.0. Daar hoort de 8 van Uitdagingen bij vond ik.

• ‘de 8′ omdat dit Getal staat voor het toevoegen van iets geheel eigens aan datgene wat er al is;
• ‘Uitdagingen’ omdat die staan voor de ontwikkeling van het Ik , de onzichtbare dirigent in ons, die feitelijk bepaald hoe het leven eruitziet.

Het thema gaat over hoe je bepaalde overtuigingen verwerft door je opvoeding of eigen levenservaringen. Tegelijkertijd gaat het over hoe alles altijd veranderlijk is en oude overtuigingen nieuwe uitdagingen kunnen gaan vormen om met jezelf aan de slag te gaan in het dagelijks leven.

Klik op de kaart wanneer je meer wilt lezen over de  algemene betekenis van de kaart;
Klik op de link van de academie (zie boven) als je de blog – en nog veel meer interessants- daar wilt lezen
Óf scroll door naar…

De Dwarsligger 2.0

Jarenlang schilderde ik mijzelf in mijn autobiografische schrijverijen enigszins als slachtoffer af. Geboren als enig kind, kleinkind en nichtje in een intellectuele omgeving, zag ik mezelf als een soort overbelaste Atlas in de onderste punt van een omgekeerde piramide staan. Ik was een van nature spiritueel kind, dat niets anders wilde dan geaccepteerd worden door haar ouderen.

Mijn ‘probleem’ – zo durfde ik pas ongeveer rond mijn veertigste te bekennen – was dat ik een stemmetje binnenin me droeg dat regelmatig aangaf dat er meer was tussen hemel en aarde dan wetenschappelijk bewezen kon worden. Het maakte dat ik me in mijn keurige opvoeding heel vaak eenzaam voelde.

Pas onlangs kon ik, dankzij de inzichtelijke begeleiding van Ellen van Son en de steun van mijn medestudenten, voor het eerst formuleren wat mij had geholpen om toch redelijk ongeschonden uit deze innerlijke strijd te komen. Dan heb ik het over mijn recent hervonden sleuteltalent van ‘De Dwarsligger’.

In bibliotheken en de catacomben van mijn droomwereld gaan mijn dwarsligger en ik sinds mijn prille levensbegin op zoek naar wat ik intuïtief als een diepere waarheid ervaar. Daarbij vertel ik mezelf dat het eigenlijk wel gunstig was om zonder religie opgevoed te worden, omdat dat mij nu de vrijheid geeft een eigen weg te vinden binnen de spiritualiteit.

Na een korte incubatietijd van dit nieuwe zelfbeeld, ben ik inmiddels doorgegroeid naar Dwarsligger 2.0. Het is té gemakkelijk om alleen mijn afkomst de schuld te geven van mijn spirituele eenzaamheid. Er is een reden geweest waarom juist ik die geboortegrond ooit heb uitgekozen.

Een herinnering die in dat kader de laatste tijd veelvuldig bij me opkomt betreft een ontmoeting van zo’n 15 jaar geleden waarbij ik mezelf ‘bij toeval’, georganiseerd door een groep vriendinnen, op de behandeltafel van een chakralezeres terugvond.

“Je bent al in heel wat vorige levens spiritueel actief geweest,” zei ze tegen me, “maar elke keer wanneer je je kop boven het maaiveld uitstak werd die afgehakt.”

Die mededeling resoneerde enorm. Ik wilde een prachtig analytisch antwoord geven dat ze met een abrupt handgebaar tegenhield en toevoegde: “…en daarom heb je in dit leven besloten om onder de radar te blijven.” Voor het eerst in 45 jaar werd me toen duidelijk dat ik er medeverantwoordelijk voor ben, dat mijn spiritualiteit tot dan toe zorgvuldig onder de duim werd gehouden.

Tot op de dag van vandaag vind ik het lastig om mijn levensbestemming, datgene wat mijn leven zin geeft, te manifesteren.  Ik vlucht regelmatig in lanterfanten en uitstelgedrag.  Dat gezegd hebbend, ervaar ik ook hoe mijn gang door de Academie me in staat stelt de ui steeds weer een laagje verder te pellen. Het is zeker – net als de ongeplande sessie met de chakralezeres – geen toeval dat ik er terecht ben gekomen en via elke module op geheel eigen wijze weer een stukje verder kom. Nu op naar Dwarsligger 3.0!

Het artikel De Dwarsligger 2.0 verscheen voor het eerst op: NL Energycounseling.nl.