Onlangs,  werd de moeder van een vriendin van me naar de eerste hulp gebracht van een ziekenhuis in Den Haag. Ze had ernstige  pijnklachten die alleen weggenomen konden worden door middel van een operatie. Erger nog; elke minuut dat er gewacht werd met opereren zorgde voor on-omkeerbare schade aan het lichaamsdeel dat de pijn veroorzaakte en waarnaar de bloedtoevoer belemmerd werd.

De eerste hulp waar de moeder in kwestie naar toe gebracht was, had echter maar één operatiekamer; en die operatie kamer werd al gebruikt voor iemand anders. De moeder moest, terwijl ze enorme pijnen leed, 6 uur wachten voordat ze geopereerd kon worden. Na de operatie was het de bedoeling dat de moeder naar de intensive care zou gaan; maar drie keer raden; er was geen plek beschikbaar op de intensive care. In plaats daarvan bleef ze twee dagen op de uitslaapkamer voor ze werd overgebracht naar de IC.

Het levensverhaal van deze moeder, is het verhaal dat we allemaal kennen; net als vaders, kinderen, ooms, tantes en andere familieleden. Het kent goede en slechte momenten, hoogte- en dieptepunten. De moeder offert zich op voor hen die ze lief heeft en ontvangt van hen die haar lief hebben.  Maar toch…ongeacht de offers die een mens brengt of die voor iemand gemaakt worden; geen mens you ernstige pijnen mogen lijden, omdat enkele politici besloten hebben dat de Nederlands Gezondheidszorg een vrije marktwerking moet hebben.  Dit is de 21steeeuw waarin het mogelijk is mensen medisch te helpen en te beschermen tegen de omstandigheid dat ze de rest van hun leven nog maar 40% gebruiken van wat hun capaciteit  zou kunnen zijn.  Het is zelfs stom – ik heb er even geen ander woord voor, – van de politici die het besluit namen om op deze manier re bezuinigen op de gezondheidszorg; want nu heeft de moeder in dit relaas, geen economische waarde meer. Ze zal de rest van haar leven, afhankelijk zijn van extra hulp; omdat de politiek besloot dat de gezondheidszorg moest functioneren binnen een vrije markt werking.VIII. Rechtvaardigheid

Tegelijkertijd doen de beroepskrachten in de zorg onderbetaald werk of verlenen vrijwilligers hun diensten in de palliatieve zorg omdat er geen budget is om deze waardevolle mensen te betalen. Maar ja…de stervenden hebben ook geen economische waarde; dus waarom zou je daarin investeren?

Anderhalf jaar geleden, overleed mijn eigen moeder. Ze stond op de wacht lijst voor een nieuwe hartklep; een wachtlijst van een half jaar, vanwege een gebrek aan anesthesiologen in een universiteitsziekenhuis. Nu ben ik een fatalist die gelooft dat mensen gaan wanneer het hun tijd is. Mijn moeder was 84 en had een vol leven achter zich.  Maar toch…soms…, wanneer mijn kinderen of ik haar missen, dan vraag ik me wel eens af of ze nu nog geleefd zou hebben wanneer ze koningin van Nederland was geweest; of de politica die haar positie gebruikt om onder de wachtlijst uit te komen die ze zelf gecreëerd heeft. Soms…moet ik me dat gewoon wel eens afvragen.

De kaart die hierbij past is kaart nummer VIII ‘Rechtvaardigheid’ de Poortwachter van het pad van de zielsontwikkeling.  Het refereert naar de eerste vraag die men zichzelf stelt, wanneer men het pad van de Ziel bewandelt; ‘Is dit te rechtvaardigen ten opzichte van mijn innerlijk gevoel voor rechtvaardigheid? Kan ik leven met wat hier gebeurt? Of is de materiele wereld; de noodzaak om geld te verdienen belangrijker dan de Ziel van de mensen?

Klik op de kaart voor meer informatie over de betekenis

Ingrid Schippers, 20 Maart 2019

 

Deze blog wordt in haar Engelse vertaling ingesproken voor het radioprogramma voor internationals op Den Haag FM , elke dinsdagavond van 10.00 tot 11.00 uur. Klik op ‘en’ in de rechterbovenhoek om naar de podcast van deze versie luisteren.